Υπάρχουν ημερομηνίες που χαράζονται στην ψυχή ενός λαού. Η 1η Απριλίου 1955 είναι μία τέτοια αυγή. Μία στιγμή όπου η σιωπή της Κύπρου ράγισε, κι από το ρήγμα ξεπήδησε το φως της απόφασης, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας. Τότε, μέσα σε δρόμους ταπεινούς και βουνά αγέρωχα, γεννήθηκε ένας αγώνας που δεν ήταν μόνο ένοπλος. Ήταν αγώνας καρδιάς. Ήταν η φωνή των νέων που αρνήθηκαν να ζήσουν σκυφτοί, των μανάδων που έμαθαν να προσεύχονται με δάκρυα για τα παιδιά τους, των δασκάλων που δίδαξαν στα παιδιά πως η πατρίδα δεν είναι λέξη, αλλά ανάσα. Από το 1955 έως το 1959, η Κύπρος έζησε χρόνια τραχιά και δύσκολα. Χρόνια όπου κάθε νύχτα μπορούσε να γίνει θρύλος και κάθε αυγή να φέρει την είδηση της θυσίας. Κι όμως, μέσα σε εκείνη τη δοκιμασία, άνθισε η ενότητα ενός λαού που πίστεψε πως η ελευθερία δε χαρίζεται, αλλά κερδίζεται.
Στο σχολείο μας, τιμήσαμε το έπος της 1ης Απριλίου με ποιήματα, θεατρικά δρώμενα, απαγγελίες, τραγούδια και χορούς. Μα πάνω απ’ όλα, τιμήσαμε τους ήρωές μας με σιωπή… εκείνη τη σιωπή που είναι γεμάτη σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
Για όλους εκείνους.
Τους γνωστούς και τους άγνωστους.
Τους ήρωες που δε ζήτησαν τίποτα, αλλά έδωσαν τα πάντα και ο αγώνας τους είναι παρακαταθήκη. Είναι ευθύνη. Είναι δρόμος.
Ας κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους.
Ας φανούμε αντάξιοι της θυσίας τους.
Ας συνεχίσουμε να χτίζουμε ένα αύριο αντάξιο της ελευθερίας που μας χάρισαν.
Γιατί κάποιοι δεν λύγισαν…
για να μπορούμε εμείς σήμερα να στεκόμαστε όρθιοι.
Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ: